De ziekenhuis belofte

Gepubliceerd door:

De intentie was:

Arme dorpen te stimuleren om met behulp van onze lokale organisatie in Kathmandu, Nepal, een lokaal coöperatief gezondheidszorgsysteem op te zetten. Hierdoor zou het aantal vermijdbare handicaps verminderen, wat de doelstelling van onze organisatie is, en zou de gezondheid en de zelfredzaamheid van inwoners in het dorp duurzaam verbeteren, hetgeen in het belang is van de lokale bevolking.

De aanpak was

Met ons team in Kathmandu hadden we het idee van Share&Care (een lokaal coöperatief gezondheidszorgsysteem, inclusief ‘community-based health insurance’) ontwikkeld waarbij leiderschap, eigen verantwoordelijkheid en samenwerking met de overheid centraal staan. Ons team had pilotdorpen geïdentificeerd, en het moment was daar om met een plaatselijk gezondheidscomité in gesprek te gaan over een partnership. Met de voorzitter van de stichting, een bezielende ondernemer, toog ik naar het afgelegen dorp, om bij de gesprekken te zijn. Deze liepen in het Nepalees, maar natuurlijk werden de ´belangrijke´ gasten uit Nederland ook bij de discussies betrokken. Zoals goede bottom-up ontwikkelingswerkers betaamt vroegen wij natuurlijk: “what is the interest of your community?”. De leiders antwoordden: we need a hospital. Beleefd als we zijn, zaten we instemmend te knikken van begrip, ook al hadden we zeker onze bedenkingen, wetende dat er 30 km verderop een goed bereikbaar ziekenhuis lag. De community zag die geslaagde zakenman uit het westen vriendelijk knikken en dacht dat de bouwplannen al getekend konden worden.

Het resultaat was:

De oplossing van deze interculturele miscommunicatie werd gevonden in de afspraak dat er een gedragen (met lokale financiering), duurzaam en ondernemend plan moest komen voor dergelijk ziekenhuis. Dan was Karuna Foundation bereid bij te dragen aan een deel van de kosten voor dergelijk ziekenhuis.
Maar ook de oplossing bleek niet te werken. In 2010 stond de voorziening voor dit ziekenhuis voor de derde keer in de overeenkomst met het gezondheidscomite. Vanwege gebrek aan dergelijk plan (nog niet genoeg “capacity building”), kon niet tot uitbetaling worden overgegaan, tot frustratie van beide partijen. Door deze fout en vele andere leerervaringen is het proces in ons eerste pilotdorp langzamer gegaan dan wij hadden gedacht en gehoopt. Maar juist door deze methode van ‘learning by doing’ op alle niveaus hebben we grote stappen kunnen zetten in het implementeren van dit Share&Care gezondheidszorgsysteem in andere dorpen en daarmee met het ontwikkelen van een duurzaam, repliceerbaar gezondheidszorgmodel. Met vallen en opstaan, dat moge duidelijk zijn.

Het leermoment was

1)De aanwezigheid van ons westerlingen vertroebelt vaak de onderlinge verhoudingen en het opbouwen van een werkelijk gelijkwaardige samenwerkingsrelatie.
2)Voor aanvang van een project moeten we ons goed bewust zijn van de verwachtingen van (arme) gemeenschappen en van hun visie op gezondheid en van het begin af aan zeer helder zijn over onze eigen intenties en aanpak en vervolgens gestaag werken aan relatieopbouw en bewustwording.

Verder:

Voor meer informatie over de organisatie en haar projecten zie: www.karunafoundation.nl